สำหรับการทำอาชีพอิสระของคนโสด การเตรียมรับมือกับปัญหาความโดดเดี่ยว ปัญหาที่เกิดจากการอยู่คนเดียว เป็นเรื่องสำคัญ เพราะเหงาที่เกิดจากความโดดเดี่ยว อาจจะทำให้ชีวิตการงานพังได้เลยทีเดียว การเตรียมรับมือในเรื่องนี้ไม่ง่ายนัก อย่างน้อยก็ต้องรู้ว่า ความโดดเดี่ยวนั้นสร้างปัญหาอะไรตามมาบ้าง

 

การเอาชนะความเหงาต้องใช้เวลาและความเข้าใจชีวิต ไม่ต้องใช้เงินหรือวัตถุ ซึ่งอาจจะกินเวลาเป็นสิบปีเลยทีเดียว แต่คนที่ไม่เคย มีประสบการณ์จะเน้นใช้วัตถุ ใช้เงิน ซึ่งอาจจะทำให้เกิดปัญหาบานปลายหนักขึ้นไปอีก

 

แนวทางเตรียมรับมือกับปัญหาจากความโดดเดี่ยว

สำหรับคนโสดทำงานอาชีพอิสระ จำเป็นต้องเตรียมรับมือกับความโดดเดี่ยว ความเหงาในหลายรูปแบบ ซึ่งจะนำพาสารพัดปัญหา ตามมา เช่น

 

1. การเข้าหาธรรมะ ยึดธรรมะเป็นที่พึ่ง

หากเข้าใจหลักธรรม หลักธรรมชาติ เข้าใจชีวิต ก็จะไม่มีปัญหาในการอยู่คนเดียวมากนัก ควรเลือกบทบรรยายธรรมะ หรือหนังสือ รวมข้อคิดดีๆ ไว้อ่านเป็นเหมือนยาประจำวัน เพราะความคิดคนเรามีโอกาสเกิดความฟุ้งซ่านได้ตลอดเวลา สิ่งเหล่านี้จะช่วยได้ ดับ ความเหงาได้ดีที่สุด อ่านเช้า อ่านเย็น หรือทุก 4 ชั่วโมง หากพบว่าตัวเองฟุ้งซ่านหนักมาก

 

2. ระวังการเข้าไปข้องเกี่ยวกับอบายมุขทุกประเภท

สิ่งไม่ดีควรอยู่ให้ห่าง อย่าเข้าใกล้จนเกิดความเคยชิน จะสร้างปัญหา เพราะเมื่อเหงาก็จะเข้าหาสิ่งเหล่านั้น ซึ่งไม่เป็นผลดีกับคนทำ อาชีพอิสระ ควรสร้างความเคยชินในเรื่องที่ดี เช่น ช่วงเย็นต้องออกกำลังกาย ก่อนนอนฟังธรรมะ เป็นต้น ทำให้เกิดเป็นความเคยชิน ในเรื่องดีๆ เพื่อให้คิดถึงแต่สิ่งดี และอยากทำแต่สิ่งที่ดี เมื่อมีเวลาว่าง ไม่ใช่ว่างเมื่อไร ก็คิดถึงอบายมุขทุกที ตกเย็นต้องจิบเบียร์ เหงา ต้องหาคนปลอบ เป็นต้น

 

3. อย่าใช้วัตถุหรือสิ่งมีชีวิตช่วยระงับความเหงา

อย่าเอาวัตถุ หรือชื่อ เสียง ลาภ ยศ สรรเสริญ หรือสิ่งมีชีวิต ทั้ง คน สัตว์ พืช มาช่วยผ่อนคลายความเหงา เพราะสิ่งเหล่านี้ มักจะมา พร้อมกับปัญหา และไม่สามารถช่วยระงับหรือขจัดความเหงาได้อย่างแท้จริง การจัดการกับความเหงาให้อยู่หมัด มีทางเดียวเท่านั้น ก็คือ ต้องเข้าไปอยู่กับมัน อยู่กับความเหงาจนเข้าใจ ก็จะอยู่กันได้ โดยไม่รู้สึกว่าเหงาแต่อย่างใด ช่วงแรกๆ อาจจะมีปัญหาบ้าง แต่เมื่อเข้าใจ แล้ว ก็จะมีความสุขมาก ไม่ต้องสนใจใคร อยากทำอะไรก็ได้ทำ ที่ไม่ทำให้คนอื่นและตัวเองเดือดร้อน อยู่คนเดียวได้ไม่รู้สึกว่าเป็นทุกข์ หากเข้าใจความเหงาอย่างดีแล้ว ก็จะอยู่คนเดียวได้อย่างมีความสุข

 

4.ยึดมั่นในระเบียบวินัยอย่างเคร่งคัด

ผู้เขียนอยู่คนเดียวมานาน กว่าจะสามารถอยู่คนเดียวอย่างเข้าใจได้นั้น ต้องใช้เวลาเป็นสิบกว่าปีเลยทีเดียว และก็พยายามหาทาง จัดการกับความเหงามาโดยตลอด ในเรื่องระเบียบวินัยนั้นก็ช่วยได้ บางครั้งเหงา เครียด มีปัญหาส่วนตัว แต่การอยู่ในระเบียบวินัยก็จะ ยังสามารถทำงานต่อไปได้ งานไม่เสีย แบ่งเวลาเหงา แบ่งเวลางาน แยกแยะออกจากกัน อย่าให้ปนกัน ไม่เช่นนั้นก็เละ เหงาเบื่อ เซ็ง ก็ เก็บไว้ก่อน 8:00 - 17:00 เป็นเวลาทำงาน ก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานไป อย่าไปคิดอะไรมาก แต่เลิกงานแล้วค่อยว่ากัน หากแบ่งแยกได้ แบบนี้ งานก็จะไม่เสีย เก็บมาคิดทั้งวันทั้งคืน เหงาตลอดเวลา ก็ไม่ต้องทำงานกันพอดี

 

ในช่วงเวลาที่กำลังสร้างเนื้อสร้างตัว อาจจะไม่มีเวลามาสนใจในเรื่องความโดดเดี่ยว ความเหงามากนัก เพราะมัวแต่มุ่งมั่นทำงาน แต่ เมื่อเริ่มมีรายรับเริ่มดีขึ้น ไม่ต้องทำงานทุกวัน หรือไม่ต้องทำงานเลยเป็นเดือน เป็นปี ก็อยู่ได้ และอายุเริ่มมากขึ้น เมื่อนั้นความเหงา ความโดดเดี่ยวก็จะเริ่มเข้ามาสร้างปัญหาให้ชีวิตอย่างรุนแรง ตามรายได้และเวลาว่างที่มากขึ้น

 

นี่คือเรื่องจริง ความรวย การมีชีวิตสุขสบาย ไม่มีปัญหาการเงิน ทำให้มีความสุข แต่ก็จะเป็นความสุขชั่วคราว ในช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น เมื่อได้ใช้เงินทำทุกอย่างที่อยากจะทำแล้ว ไปทุกที่ที่อยากจะไปแล้ว คราวนี้ก็จะเริ่มเกิดความเบื่อหน่าย เบื่อความสุข เบื่อไปหมดทุกเรื่อง ซึ่งเรื่องที่เบื่อเหล่่านี้ เงินช่วยแก้ปัญหาอะไรไม่ได้ ต้องเรียนรู้และแก้ปัญหาด้วยตัวเอง เพื่อสร้างความสุขในใจอย่างแท้จริง ซึ่งก็จะเห็นว่า คนรวย คนมีอันจะกินไม่น้อยก็จะเริ่มเข้าหาวัด เข้าหาธรรมะ หรือบางคนบวชไม่คิดจะสึกก็มี เพราะรู้แล้วว่า วัตถุนั้น ช่วยขจัดความเหงา หรือความรู้สึกโดดเดี่ยว หรือตอบคำถามกับปัญหาชีวิตที่กำลังประสบอยู่ไม่ได้

 

ผู้เขียนเป็นผู้บันเทิงชอบเที่ยวราตรี มีอยู่ช่วงหนึ่งก็ไปเจอบรรดาผู้เฒ่าอายุ 70+ พากันไปเที่ยวร้านอาหารกัน แจกพวงมาลัยสาวๆ คราวลูก จ่ายแต่ละคืน 5,000-6,000 บาท หากเหงา เพราะความโดดเดี่ยว พากันเสียคนตอนอายุมากแบบนี้ก็แย่เหมือนกัน ซึ่งมี โอกาสเป็นไปได้ ความเหงาไม่ปราณีใคร เมื่อมีเงิน มีรายได้มั่นคง ก็อาจจะประมาท คิดว่า แค่ลองเที่ยวสักพัก แต่อาจจะติดเที่ยวยาว เหงาไม่อยากอยู่บ้าน จนเงินหมดได้เหมือนกัน

 

อะไรก็ตามที่ไม่เคยเจอ ก็ยากที่จะควบคุม บรรดาญาติของผู้เขียนบางคนเกษียณแล้ว 60 กว่า ก็พากันเที่ยวกลางคืนเหมือนวันรุ่น เพราะที่ผ่านมาไม่เคยได้เที่ยว มีภาระ ต้องผ่อน ต้องดูแลครอบครัว ครั้นภาระหนี้สินหมดแล้ว เลิกรากันบ้าง เหงา โดดเดี่ยว ก็เริ่มไม่ สนใจอะไรแล้ว ขอหาความสุขให้ตัวเองบ้าง คลายเหงาไปวันๆ อย่างอื่นค่อยว่ากัน